We zitten er alweer middenin: de chocoladeletters liggen nog bij de Tuinen en de Kerstchocolaatjes al bij de bakker. Als je geen chocolade-coma wilt dan kun je nog altijd een kalkoen-coma oplopen, een cocktail-coma of een Kerst-coma. De reclamewereld draait op volle toeren en de lucht zindert van de blérende blenders en de beierende belletjes. Hoezo vrede? Kerst maakt een lawaai waar horen en zien van vergaan.
In ons hoofd is de kabaal nog veel erger: hoe blijf ik eraf, hoe kom ik eraan of hoe kom ik ervan af. Een nieuwe vriendin zei: ‘oh mijn hemel, ik zie er zo tegenop!’ Kerst? Gezellig bij lichtjes!  Familie? Heerlijk om iedereen weer bij elkaar te hebben! Kadootjes? Yay, een nieuw boek/luchtje/dingsigheidje! 
Nee hoor, het gaat haar om dat eten.
 
AL DAT ETEN. En zij is de enige niet. We moeten koken en bakken tot we een ons wegen. Of een ton. We moeten leuke hapjes verorberen en Oma’s recept voor oliebollen aanhoren. We moeten dingen eten die we niet willen, kunnen of moeten eten. Allemaal voor de gezelligheid.
Ik had een tante die iedere keer als mijn bord leeg was er een schep bij deed: ‘eet maar lekker op kind: je wordt er niet dik van’. Haar man keurde de dikte van mijn armen alsof ik morgen naar de markt gebracht moest worden: ‘je zit lekker in het vlees, kind,Hahaha.’  Hahaha? Niet!
Er was en is altijd iemand die om de één of andere reden geobsedeerd is door de eetgewoontes van een ander. Of je figuur. Je kunt ze je levenlang, ieder jaar, je verhaal vertellen of 10 slagen in de rondte liegen: ze luisteren niet. Soms stel ik me zo voor dat ik midden op tafel tussen kalkoen en koters ga staan en roep: de volgende die iets over mijn eten of drinken of uiterlijk zegt wordt volgend jaar gemarineerd, geroosterd en opgediend! Helaas, helaas, dat is niet Zen. En ik zal Zen zijn, hoe dan ook.

Vandaag realiseerde ik mij dat ik daar de laatste jaren minder last van had en dat is omdat ik me niet meer aan kerst aanpas. Kerst past zich aan mij aan: Ik vier kerst alleen met diegenen die ik lief vind en die mij lief genoeg hebben om zich te WILLEN aanpassen aan wat voor mij ook fijn is. In kleine kring besluiten we wat we lekker en prettig vinden. Allergieën en diëten worden ingecalculeerd. Eigenaardigheden,  wensen en behoeften horen bij mensen en dus is dat niet raar,  lastig of vervelend. Je bent wie je bent,  met eetstoornis of verslaving of wat dan ook dat jou uniek maakt. Als het maar gezellig is. 
 
 
 
 
Zo simpel is het niet voor iedereen. Jammer genoeg. Sinds ik in de wereld van eetstoornissen werk heb ik geleerd dat niet iedereen zo’n achterban heeft. Of niet ééntje die ze kunnen vertrouwen. En als je jezelf niet vertrouwt is het nog moeilijker. Dan komt het erop aan dat je jezelf en je eetstoornis in de ogen kijkt en zegt: JIJ gaat het redden. De eetstoornis dient zich te gedragen. Gaat het mis? Dat is niet het einde van de wereld: morgen pakken we de draad weer op en gaan er weer tegenaan.Blijf niet tussen de kalkoenresten in tranen achter.
Vannacht lag ik in bed en telde de dinertjes: trouwdag vandaag, kinderen hier zaterdag, naar de kinderen zondag, met de collega's. Eerste Kerstdag. 2e Kerstdag.
 
 
 
Het zijn maar een paar dagen en dan keert de rust weer terug. Wat zei je? Oude Jaar? Oh ja, nou ja: oliebollen... Zucht.. maar dan is het ook echt even gedaan met het gefeest.  Dat laatste sla ik gelukkig over want wij zijn dan al op vakantie. In een land dat groente eert en pasta weert. Ik ga me niet wegen. Maar mijn hart voelt wel een beetje zwaar. Het gaat beter met me, maar we zijn er nog niet:-).
 
 
 
Voor jullie, die worstelen: kijk eens bij Stichiting  JIJ in Rotterdam, Human concern in Amsterdam, Proud2Bme online. Schrijf je in voor hulp, praat met anderen: er is een wereld vol hulp en ik kan je beloven: het helpt. Wat je ook denkt, voelt of doet: het helpt. Doe jezelf een plezier dit jaar: leg onder je kerstboom een inschrijving voor hulp.