We willen allemaal graag perfect zijn. Perfect is 'normaal. Genezen. Niet  ziek. Als het ernaar uit ziet dat er iets niet goed zit dan is de oplossing eenvoudig, we gaan naar de dokter. We willen een pilletje van hem of haar die we 3 dagen, weken of maanden in kunnen nemen en voilá, het is voorbij. Is het allemaal wat ernstiger, dan zijn sommigen van ons bereid om er wat therapie tegenaan te gooien maar dan moet het ook echt over zijn, hoor! En die pillen, daar moet je toch echt een keer vanaf.

Lieve Judith-met-BED.
Lieve Maartje-met-Bipolar
Lieve Lientje-met-Boulimia
Lieve Joep-met-Gilles-de-la-Tourette
Lieve Mel-met-Alcoholisme-Eetstoornis-Fibromyalgie en een flinke portie Hypochondrie

Lieve Allemaal-met-Menszijnssyndroom


Zelfs het herkennen en erkennen van hetgeen ons ‘anders dan anderen’ maakt, is meestal teveel gevraagd. Dat wat ons onderscheidt van de’ normalen’ is als een grote, enge afwijking die vooral genegeerd of verstopt moet worden. De eigenschappen die wij als last dragen zijn niet vreemd. Het is weer perspectief:  hij houdt van een borrel maar ik ben een zuiplap, Zij is een lekkerbek maar ik ben een vreetzak. Hij kan zo heerlijk melancholische gedichten schrijven maar ik? ik ben gek.

Het is als het verschil tussen een moedervlek en een wijnvlek: moedervlek is mooi (heet in het Engels Beauty Spot) en wordt vaak geaccentueerd of nagemaakt met een plakkertje terwijl een wijnvlek weggewerkt wordt met zware makeup of zelfs huidtransplantatie.
Helaas is dat wegwerken meestal maar een gedeeltelijk succes. Als de plek zelf goed verstopt is dan is er ergens anders een stukje huid verwijderd met een litteken wat kan gaan ontsteken, trekken of je bil of dij ontsiert. En makeup kan zomaar weggevaagd worden door simpelweg het wegvegen van je lachtranen. En dan is daar dat ding dat je verstopt had. Hoe genant is dat? Dan zijn de lachtranen vergeten en blijven alleen de tranen van verdriet, frustratie, en gène over.

Hoe genant is dat! Je hebt iets voor anderen en jezelf verstopt, en het komt toch uit. Of je hebt het weggestopt, je bent het zelfs vergeten en op een buitengewoon verkeerd moment: tatatatááá, daar istie dan. Maar die wijnvlek, die zucht naar alcohol, de eetbuien, die depressies, die tic is niet permanent weg. Er is geen pilletje, therapie of operatie die ons kan genezen. We kunnen onze triggers leren kennen, zelfbeheersing afdwingen, we kunnen symptomen onderdrukken en we kunnen vooral leren leven met onszelf. Maar over gaat het niet. Het is nooit voorbij. Al begrijp je jezelf dood, alle begrip van de wereld kan niet voorkomen dat het af en toe, soms, vaak, regelmatig of ééns in de 10 jaar gewoon weer misgaat.

Hoe deprimerend is dat? Hoe verdrietig is dat? Je kunt mij twintig duizend positieve memes laten zien, maar als iedereen gezellig met een glaasje wijn zit en de voors en tegens bespreekt van wit tegenover rood, bier ten opzichte van wijn…
--Als de vrolijkheid aangedreven wordt door een motor die niet in mij bromt omdat ik op een fiets moet rijden, ja, dan kom ik mezelf gewoon weer tegen. ‘Drink je niet? Helemaal niet? Hahaha! Goh, hoezo? Nou ja, één glaasje kan toch gewoon?’ Alsof je een zielige, onbeheerste monster bent. Besmettelijk misschien ook, want ze schuiven algauw verder.

--Of je hebt al weken je dieet keurig in de hand: het gaat goed, je voelt je prima, je ziet er goed uit. En op een ochtend loop je de keuken binnen en de snoepkast deur staat open. En je herinnert je dat die crackers (glutenvrij hoor, gelukkig maar) nu op zijn…
--Als je veel te laat je bed uitkomt heb je hoofdpijn, je voelt je zwak en 6 muizen nestelen in je mond. Dan zie je het glas en de lege fles. En je kinderen kijken je aan met van die moeie ogen…
--Het gaat allemaal lekker: je baan, je vriendenkring, je hebt het allemaal op een rijtje. Al een hele tijd. Dan word je wakker en je loopt een beetje rond en je denkt: ‘meh’. Niks. Het is eigenlijk allemaal niet zo denderend. En twee weken later zit je in een volledige depressie. Major downer. Je familie is weer in zak en as. Je therapeut schudt zijn hoofd.

Iedereen denkt: wat heb je gedaan dat dit getriggered heeft?!?!

Het ergste is: er is geen trigger. Je hebt niks verkeerd gedaan, niemand heeft je geweldig pijn gedaan, je hebt geen gluten via een croissant binnen gekregen, je hebt braaf je pilletjes geslikt. Maar het is mis, spectaculair of een beetje, doet er niet toe: het is mis. De conclusie die we dan allemaal trekken is: eigen schuld. Ja toch? Soms wordt het hardop gezegd of gevraagd, soms is een blik of een zucht voldoende om ons eraan te herinneren: wij zijn niet normaal en daarom een last. Als we nou maar…zie je wel? Jahoor, het is weer zover. 


Ja, het is zover. Maar het is niet jouw schuld. Of mijn schuld. Of zijn schuld. Het IS gewoon. Tegenwoordig zeg ik hardop, tegen hem of haar of zullie: damn! Buikpijn. Nee, niks verkeerds gegeten’ of ‘Damn, weer de crackers gepakt.’ De fles niet, dat is echt over. Maar de rest is er. Soms dun met poeder bedekt, maar die wijnvlekken zijn er. Gaan nooit weg.





Als het weer eens misgaat,
Lieve Judith, Maartje en Lientje en Mel (Joep niet. Joep leeft nog alleen voort in de prachtige herinneringen die heel veel mensen aan hem hebben), lieve Alle  Mensen, als je weereens denkt, bah! Waarom nou weer? Waarom doet zij zo? Waarom deed ik dat? Als het weer zover is, bel ons of iemand anders. Schrijf ons of mij of iemand anders. Laat wat horen.
Jullie, bijzondere vrienden van mij, van wie ik zo trots ben om te zeggen dat jullie vrienden zijn, hebben al de grote stap naar herkenning en erkenning genomen.  Ik volg jullie via jullie boeken en sites en verhalen. Jullie volgen mij ook. Een netwerk van mensen die net iets anders zijn dan die ‘norm’ die zelden bereikt wordt maar wel gehanteerd. En er zijn nog veel meer van ons soort mensen. Hele grote groepen. Die op genezing wachten terwijl ze acceptatie nodig hebben.
Acceptatie van wie je nu bent wil niet zeggen dat je over een aantal jaar niet iemand anders kan zijn.  Met dezelfde eigenschappen maar anders gerangschikt. Met een zichtbare plek voor alles wat je bent. Met de wetenschap dat wat je geleerd hebt, wat je meegemaakt hebt, meemaakt, bij elkaar jou tot een wel heel bijzonder iemand maakt.

Die wijnvlek is er. Maar neem hem op in de prachtige tattooage die je van jezelf maakt. Laat het onderdeel van je zijn. Dan kan het jou en de anderen niet meer overvallen. Dan is het normaal, gewoon.
Hoe gaaf is dat!? Gewoon: Perfect.

Hele dikke knufffels voor jullie

Mel met Wijnvlek