Goede vrienden, goed eten, wijn en goede gesprekken: gisterenavond was een klassieker. Credit card maatschappijen willen graag dat je denkt dat zo’n avond alleen dankzij het zwaaien van een kaart kan, maar deze avond met vier vrienden kostte 37 jaar liefde, geduld en tolerantie. Onbetaalbaar dus.
 
Terwijl de wijn rijkelijk vloeide vertelde hij-van-zullie, (ik noem ze maar Piet en Puk) een verhaal over hoe het ging toen hij met pensioen ging. Hij had alles goed voorbereid en stond klaar om zijn opvolger te helpen maar nee, die  stond te drammen en kieperde hem er vilein en vroegtijdig eruit. Me een nare nasmaak je pensioen in. Weg alle ervaring en kennis. De frustratie straalde van Piet af en dat deed me aan mijn meditatie van die ochtend denken: ‘je weet dat je wijsheid hebt als iemand vraagt of je je kennis en ervaring voor ze in wilt zetten’.  Piet enthousiast: precies, zei hij. Spijker op z’n kop. Maar, Mel, mediteren??? Doe je dat vaker? (alsof ik af en toe proletarisch winkel of zo)’
Tja, als je elkaar maar 2X per jaar bezoekt kan het gebeuren dat je niet door hebt dat ééntje een ander weg inslaat. Mijn facebook posts hadden niet echt een klokje doen luiden. Nu, het gesprek dat volgde klonk als een kanonschot in een kathedraal: ze weten het nu wel.
 
En wat een avond werd het: gevieren dwaalden we langs mijn geschiedenis, door het Chakradansen, via yoga en langs meditatie, want dit was zo wezensvreemd voor ze. En steeds maar kwam Piet, die niet ongevoelig is of gespeend van elk intuïtie met: ‘maar waarom??!! Waarom ben je gaan zoeken? Wat heeft je ertoe aangezet te gaan mediteren?’ en dan natuurlijk: ‘waarom zou ik gaan mediteren, wat zou ik eraan hebben?'
Het werd laat en OhPa was vrolijk aangewijnd toen ik hem in de auto goot en intens tevredengesteld door voedsel en vrienden naar huis reed. Neenee, geen druppel hoor: ik ben nog steeds sober:-) Tijdens de rit en ’snachts speelde het maar door mijn hoofd en bij de ochtendmeditatie wist ik het:
 
De mens kan in vier kijkers verdeeld worden:
Je hebt de vooruitkijker: die ziet nauwelijks het nu, al helemaal geen vroeger; het heden is niet van belang, omhoog kijkt ie beslist niet en de toekomst, goed of slecht, is waar je voor leeft. Voor hen is de hemel verzonnen.
 
Dan de achteromkijker: loopt langzaam vooruit maar kijkt steeds, een beetje scheef, achterom. Ziet de mogelijkheden van het nu of de toekomst niet. Boven is niets. Struikelt over niet geziene of voorziene mogelijkheden en kan ze niet gebruiken want hij leeft in de hel van de verloren kansen.
 
De mens van nu heeft weinig zin om zich met de toekomst te bemoeien, ook niet met het verleden, kijkt zelden omhoog en marcheert met het blik naar beneden alsmaar voort, over en door alles heen. Die leeft in het vagevuur van wachten tot het overgaat.
 
Dan zijn er de mensen die naar de hemel staren, naar de sterren. Zouden daar zielen zijn die verwant zijn  aan onze ziel? Dat zijn de navelstaarders, de visionairs voor wie verleden en heden en toekomst er niet toe doet: alleen het Zijn. Daar kom je ook niet ver mee, anders dan dat je weet dat je een ziel hebt.
 
Samen zijn die vier eigenschappen natuurlijk fantastisch: een compleet mens. Maar wie is nu compleet? Dus kijk je teveel óf de ene óf de andere kant op en loopt het leven vaak stroef en soms helemaal vast.
Ik ben eigenlijk een navelstaarder. Maar jarenlang heb ik achterom gekeken en omdat ik over mijn schouder keek, keek ik scheef. Mijn blik op de realiteit van mijn verleden was dus ook scheef. Krijg je, en word je, een ‘pain in the neck’.
In het afgelopen jaar zijn mijn lichaam en mijn geest in opstand gekomen en moest ik gaan staan en dat verleden vol en recht aankijken. Nu kan ik weer vooruit, omlaag en achteruit kijken. Ook omhoog. Met wat ik geleerd heb, kan iemand misschien gebruik maken van mijn kennis en ervaring. Dan is mijn wijsheid echt.
 
Lieve Piet: daarom heb ik dit pad gekozen. Er zijn heel veel van die paden om op te gaan. Als je zou willen zou ook jij dat kunnen. Maar ik geloof niet dat je het wilt. En het hoeft niet. Trouwens: als jij over je kleinkinderen praat? Dat is een meditatie op zich!
 
Lieve vrienden: Dank jullie wel voor die avond: voor de gastvrijheid, maar ook voor de vragen. Want daardoor moest ik het antwoord zoeken. Bij dezeJ.