Laatst las ik een blog van een Paleo-aanhanger die de voeding van zijn kinderen doornam en het was, moet ik zeggen, indrukwekkend. Prachtig, hoor. Helemaal aangepast aan de noden van een kinderlijf met onderscheid tussen twee kindertjes en hun unieke systemen.  Geweldig, die mensen. Ik las het met toenemende instemming (en jaloezie, want ik heb dat heel anders gedaan). En toen zei hij, en ik juichde: 'wij gebruiken eten nooit als beloning of troost'.  

Je kunt het hier lezen, het artikel van deze ideale ouders:http://robbwolf.com/2016/03/15/feeding-kids-paleo/
Mooi hé! Zo goed! Ik had het bijna aan de kinderen ter meerdere glorie van de kleinkinderen doorgesluisd. Niet gedaan. Gelukkig maar. Want.

Kijk, ik zie ze weleens, die vrouwen die chocolade verheerlijken tot in het absurde. Alsof een vrouw nooit eerder ongesteld werd en dat zonder chocolade niet zou kunnen overleven. Alsof de wereld pre-chocolade en pre-Facebook steeds weer opgeschrikt werd door massa-moord plegende moeders omdat PMS schijnbaar dusdanig ernstig is dat we er steeds weer over moeten horen en er steeds weer 'iets' aan gedaan moet worden.




Dus zoals het er nu aan toe gaat vind ik prima. Ik hoor regelmatig wanneer de jonge vrouwen in mijn kring weer zover zijn ( dan weet je ook dat er geen kleinkinderen op stapel staan). Wil je 10 dagen lang als zielig vrouwtje beschouwd worden? Gaan ervoor. Af en toe ben ik bang dat we als vrouwen een heleboel macht inleveren omdat we onszelf als slachtoffer van onze hormonen presenteren en gedragen: voor seksistische mannen en de media genoeg om ons 25% niet toerekeningsvatbaar te beschouwen.  Maar dat is mijn ding. 

Niks te comfort food.
Sinds ik mijn licht op gezonde voeding heb laten schijnen heb ik dus een nieuw ding: comfort food mag niet. Want, net als die blogger, vind ik eten een brandstof. Vaak lekker, soms minder lekker maar gewoon, brandstof. (Dat roep ik tegen mezelf om die innerlijke piranha de mond te snoeren). Al diezelfde recepten voor lekker winterskost die wij als stevig en hartig kookten wordt nu als comfort food opnieuw uitgevonden en het smaakt daardoor schijnbaar lekkerder. Ook goed. Ik haal troost uit een lievelingsboek, een mooi muziekje of een klop op de schouder van Jan. 
Maar dan kwam deze week: Fibromyalgie struint vrolijk en onberekenbaar door mijn lijf; vermoeidheid, stijfheid, pijn en zelfs deze keer een dubbele oogontsteking wisselen elkaar af en houden mij stilletjes op de bank. Woensdag waren we bij de kinderen voor het eten en die zijn samen gestopt met roken!!! Oh wat zijn wij heden blij!. Toen wij 'savonds vertrokken keek ik meelevend en toegeeflijk hoe zij zich met paaseitjes troostten. Dat gaat wel over en dan zijn ze gestopt met roken. Dan verdienen ze iets lekkers. Ja toch niet dan? Zij wel maar ik niet. Ik doe niet aan comfort food.


Sinds 2 maanden worden de paaseitjes zowat in je mond geduwd. Ik heb er geeneen gekocht. De chocolade vliegt je om de oren: ik doe er niet aan mee. Ziekmakend braaf. Tot vandaag.

Vandaag, terwijl fibromyalgie net een beetje terugdringt: mijn hoofd is weer af en toe helder en met een middagslaapje kom ik de dag redelijk nuttig door. Om 9:30 's morgens schiet het in mijn rug. Ernstig. Niks te winkelen, yoga en allerlei leuke dingen. Gestrekt op de grond en kreunend uit de stoel.


Gelukkig vond ik gisteravond een recept voor bloemkool chocoladetaart. Ik zweer het. Zodra ik rechtop in de keuken kan, ga ik ervoor.

                    Comfort food, here I come!!!!