Moeilijk Tijden

De laatste 2 weken, zoals bekenden weten, zijn heel zwaar geweest. Ik wil niet gelijk zeggen: de ergsten van ons leven, want tijd en afstand verbleken angst en wanhoop en we hebben al een levenlang drama’s achter de rug, maar deze waren wel erg. Het is ook nog niet over: Hemzelf heeft enige kritieke/ernstige fases doorgemaakt en is nog erg fragiel. Voor ons blijft alleen over naast zijn bed zitten en hem gezond te zeuren. Maar vanmorgen filterden mijn door angst en verdriet het volgende:

 



1.Wij zijn een familie
We hebben verschillende ideeën, meningen, levensstijl en leessmaak maar we zijn een enkel organisme. De rest van mijn leven zal ik mezelf zien, geflankeerd door zoons en dochters, op weg om de artsen te confronteren. Niks ‘schoonfamilie', of koude kant of iets anders onzinnigs. Gewoon wij, ons. Kalm, hysterisch, huilend of ‘stiff-upper lip’. Zij die er niet bij konden zijn, konden we in onze aderen en de lucht die we ademden voelen. Eén in onze liefde voor hem en elkaar.

2.We hebben vrienden
De hoeveelheid vriendschap waar we op kunnen teren is ongelooflijk. We zijn samen best introvert maar we hebben het voor elkaar om een geweldige groep mensen van alle kanten van de wereld, uit alle hoeken van de samenleving om ons heen weten te verzamelen. Van kindertijd tot nu, oude vrienden en nieuwe vrienden, ze waren er, op het moment dat we ze nodig hadden, allemaal. Alsof wij het middelpunt van ons leven zijn, maar op het moment dat we dreigden te imploderen was daar de periferie om ons te op te pakken en vast te sjorren. Ik realiseer me dat we allemaal ons eigen middelpunt zijn maar dat we ook de periferie zijn, en wij kunnen sjorren en gesjord worden.

3.Wij hebben Liefde
Nou duh! zegt u? Niks duh! Liefde is nooit duh. Waar je ook liefhebt; wie en hoe kan verschillen en het is vaak niet eens wederkerig, maar liefhebben is mooi en de moeite waard en breekt zelfs door de grootste angst heen. Een vriendin was verbaasd dat ik, midden in die vreselijke tijd tussen leven en dood, haar maande beter op zichzelf te letten omdat ik gezien had dat zij erg druk in de weer was geweest. Ja, ook dan zie ik de pijn en verdriet in geliefden: het is het enige zinnige multitasking die ik ken. De rest van de wereld negeren is niet altijd de beste of enige manier om door moeilijke tijden heen te komen. Donald Trump liet ik liggen, maar de pijn en het verdriet van je vrienden zijn er niet alleen als jij gelukkig bent.

4. Onze Toekomst is nu en behelst jullie
Wat er ook in de komende dagen, weken, maanden of  jaren voor ons in petto is kunnen we overleven. Het goede, het slechte en het lelijke zijn gewoon dat: goed, slecht of lelijk. Niet alleen voor een klein aantal ongelukkigen, gewoon onderdeel van het geheel. Overleving is misschien zelfs niet levend. Maar wij, Jan en Mel zullen overleven. Jullie zullen verhalen over ons vertellen, naar FB herinneringen kijken en ‘weet je nog’ zeggen. Onze atomen zullen in de wereld uitgestrooid worden en deel van jullie zijn. En als jullie dan uitgestrooid worden gaan wij mee.

Wees een Sjorder
Vrienden, familie, lezers en leiders. I wens jullie familie. Ik wens jullie liefde en vrienden. En ik wens jullie de moed om vandaag, je toekomst, te pakken en te leven. Maak goede of slechte keuzes. Maar KIES. Je hebt je leven, leef het NU. Wacht niet op morgen. Wacht niet tot de kerst om aardig te zijn. Wacht niet tot je eigen pijn voorbij is om te zien dat er anderen zijn die opgesjord moeten worden. Sjor en je zult gesjord worden.

Niet-Kerst Wensen
Terwijl Jan nog in het IC ligt maar onze familie verenigd en met hoop naar voren kijkt wensen wij jullie natuurlik goede gezondheid. Een fortuin aan familie, vrienden en liefde. En de wijsheid en vermogen om ze te herkennen en erkennen.

 

Namasté, lieve mensen.

PS: ik zal de enige vrouw ter wereld zijn die dik geworden is terwijl haar man in het IC ligt: chocola troost en gaat dicht tegen je heupen aanschurken:-)! En de allerlekkerste blijkt dusgewoon Verkade te zijn!