Aaargh! Ouwe wijven yoga en ik vind het leuk! Yep: het moede lijf is blij met rekken en strekken op een mindful manier en plotseling is het mediteren niet een manisch moment ....
Sinds kort mag ik met een aantal vrouwen van mijn leeftijd 'Mindfulness Yoga' en' Vipassana meditatie' beoefenen. Dat laatste kon ik niet eens uitspreken maar het Internet zegt het voor en legt uit dat dit Inzicht meditatie is. Je zegt overigens: Vie-PAS-suh-na. En ja, ook op mijn leeftijd is inzicht nog niet geheel in zicht.

Zoals vaak in mijn leven gebeurt: als ik iets zoek dan komt het op een gegeven moment langs. De Yoga Challenges tierden om me heen maar mijn lijf wilde niet: frustrerend maar een werkelijkheid.  Ik zocht dus naar aangepaste yoga voor een middelbaar lijf met fibromyalgie en een cursus meditatie na een ontzettend mislukte sessie bij Stadsverlichting (mijn probleem). Ik vond de Gimsel Academy en Vipassana. Op de mat en aan het mediteren bleek dat ik helemaal op mijn plek zit.

Even in het kort: we doen rustige yoga gevolgd door een loopmeditatie. Dan gaan we 'zitten' en komt er voorlezing van een tekst die onze gedachten tijdens de meditatie enigszins begeleidt. NIET leidt. Want meditatie is niet bedoeld om je te 'focussen'. Het gaat juist om inzicht verkrijgen en die komt niet als je je gedachten in een keurslijf dwingt, toch? Maar wat doe je met al die gedachten waar je steeds maar aan lijdt?
 

{Als meditatie om focus gaat dan zijn die duizenden uren die ik met mijn gedachten gefocusd op een boek in mijn schoot zat, niet voor niets geweest: dan ben ik nu een Guru...}
                                                                                                                                           

Gedachten hebben recht op een thuis:
Natuurlijke vrede en voldaanheid betekent jezelf zien als een grote, open ruimte waarin gedachten een plek krijgen. Je bent niet de controleur of dirigent van die gedachten. Je hebt ze niet: Ze komen en gaan en je laat ze toe maar je houd ze niet vast . Ze zijn als je kinderen, en gedachten, net als je kinderen, hebben recht op een thuis. Zonder veroordeling, zonder oordeel mogen ze er zijn. 

Een bijzonder idee: gedachten hebben rechten. Volkomen vreemd in onze huidige maatschappij waarin iedereen zijn gedachten vrij uitspreekt en daar onmiddellijk en vaak grof op aangesproken wordt. 
Er zijn landen en mensen die mijn of jouw gedachten fel afwijzen en afkeuren: nogal wat religies keuren allerlei gedachten volkomen af. Maar dat is net iets wat geen enkele religie ooit heeft  bereikt: dat mensen geen gedachten meer krijgen. Hoe ongastvrij de omgeving ook is: in 'smensen's hoofd dwarrelen gedachten binnen en ze gaan er ook weer uit. De grote angst is uiteraard voor die gedachten die blijven hangen en belang gegeven worden.

Er zijn ook mensen die zich afvragen waarom ik zo nodig wil bloggen? Deze blog is een thuis waar mijn gedachten de ruimte krijgen. Dit zijn als het ware gedachten die blijven hangen en zich bij mij thuis voelen:-).


Week 1: Het was druk met de gedachten
Tijdens de 1e meditatie lieten wij dus onze gedachten dwarrelen: ze waren niet van belang, hadden recht om te zijn. Dat maakte de meditatie een stuk makkelijker: tot dan toe had ik steeds heel hard gewerkt om mijn gedachten stil te zetten en tja, dat lukte niet altijd en het was erg druk met de gedachten.

Ooit lag ik de minuten te tellen tot de kleuter van school gehaald moest worden (schiet toch op met je meditatief praatje dacht zelfs eens). Tegenwoordig lig of zit ik hele grappige blogs in mijn hoofd te schrijven: niet bepaald meditatief, newaar?
Hier, bij deze groep mochten m'n gedachten dwarrelen en ik liet ze gaan, dacht aan mijn adem, liet ook die gedachte gaan en hield het 20 minuten zonder drama's uit. Yay, ik mocht blijven van alle dames en een week later was ik er weer bij. En Stadsverlichting meditatie is weer een optie!