Zelf
Alleen is, volgens het Buddhisme, nooit alleen. Jij hebt jezelf maar ook het hele Universum om mee te leven, dus je hoeft je niet eenzaam te voelen. Jij bent genoeg. Nou, allemaal leuk en aardig al die zelfstandigheid: wij mensen zoeken de gezamenlijkheid. Een aardig woordje, een klop op de schouder, dat komt toch vooral van anderen en dan meestal van familie en vrienden.


SAAI!
Maar wat als blijkt dat jouw interesse voor een bepaald onderwerp dieper gaat? Dan krijg je dus van die "jahoor Mel" blikken. Midden in je enthousiast verhaal over de retraite staat iemand op om de tuin in te lopen en je weet: die vindt dit niet zo interessant oftewel: SAAI!!!  Dan ga je maar een vereniging zoeken: zie maar alle verenigingen die er te vinden zijn: van duivenmelken tot pinball machine museum. Van boekenclub tot theezakjesverzamelaars. Er zijn zelfs verenigingsverzamelaars! en ach hoe heerlijk is het om tussen gelijkdenkende mensen te zitten, te weten dat zij voelen wat jij voelt en jouw echt begrijpen.

Sangha: Belletjes en Wierook
Naarmate ik meer ging lezen en ervaren van het Buddhisme kreeg ook ik behoefte aan het gezelschap van gelijkdenkende mensen. (Nee zusje, ik ga nog niet mijn hoofd kaalscheren en belletjes rinkelend op het Stationsplein staan!). Haar reactie is wel tekenend. Man vindt het prima, kinderen vermijden erover te hebben en in de vriendenkring zijn er maar een paar die het echt interessant vinden. Ik kan het ze zeker niet kwalijk nemen maar ja.

Vandaar dat ik blij op zoek ging toen ik leerde wat een Sangha is: een soort van familie die samen mediteert, de leer van Buddha overdenkt en erover praat (lees: naar mij wil luisteren cheeky ).  Natuurlijk vond ik er één. Toeval (bestaat niet maar héé, we noemen het maar zo) wilde dat ik de stroming vond die de leringen van de Vietnamese monnik Thich Nhat Hanh (https://plumvillage.org/about/thich-nhat-hanh/) aanhangt. Een modern manier van dezelfde boodschap brengen die Buddha al heeeeel lang geleden verkondigde: geluk is nu, bij jou, binnen. Ik kon gelijk binnenstappen maar zoiets vergt lef en doorzettingsvermogen en wij weten allemaal hoelang ik kan dralen...Na een paar maanden uitstel met smoesjes als zijnde: 'Jan kan me niet missen, ik voel me niet lekker, een familie verjaardag', was het uitstellen klaar. Ik toog op zondagmiddag (Feijenoord tegen Exelsior klonk door de straten) naar een huis in Rotterdam waar belletjes gerinkeld, kaarsjes aangestoken en veel gebogen werd. Mmm. De herinnneringen aan de Hoogmissen van de nonnen van mijn schooljaren roken plotseling heel sterk...


De Eer van de Dienstbaarheid
Twee weken en een 4-daagse retraite later toog ik weer naar dat huis en plotseling was de thee-ceremonie een mooi moment dat illustreert hoezeer we van elkaar vervreemd zijn. Wat de eerste keer een onhandige manier om thee te schenken leek, werd plotseling een moment waarin wij, één voor één, elkaar een dienst bewijzen. Gediende en bediende. Beide rollen gelijkwaardig. Elkaar in de ogen kijken (eng hoor) en zeggen: jij bent het waard om te bedienen. Jij bent het waard om mij te bedienen. Ik ben je dankbaar voor de dienst, gedane en aangedane.


Vereerd om te mogen helpen
Ik moest denken aan een aantal weken geleden dat ik voor mijn revaliderende man op de vloer knielde om zijn voetbrace vast te zetten. Dat maakt hem meestal ongemakkelijk en hij maakt dan vaak een opmerking in de trant van: dat jij dit voor mij wilt doen. En ik antwoordde, volkomen spontaan: "je hebt geen idee wat een eer het is voor mij om dit voor jou te kunnen en mogen doen". Wij praatten er verder overheen maar nu, na de thee-ceremonie van gisterenavond weet ik: een ander helpen is geen klus. Het is niet een noodzakelijk kwaad, het is een eer.


Waarom niet ik?
Dat zijn wij kwijtgeraakt: het vermogen om elkaar te helpen zonder dat er iets tegenover staat. Gewoon omdat het gedaan kan worden. Wij hebben, met het onderscheid maken tussen wel of niet 'verdienen', dat ene gelukje de deur uit gesmeten: het gelukkig zijn omdat je iemand hebt kunnen helpen. Niet alleen omdat je je dan goed voelt omdat je iets 'goeds' doet, nee, gewoon. Als we dat maar terug kunnen vinden: blij zijn om iets te doen. Omdat we allemaal elkaar zijn. Het Inter-zijn van Thich Nhat Hanh: omdat iets gedaan moet worden en in plaats van te denken: waarom ik, zouden we kunnen denken waarom niet ik?
 

En als wij de gezamenlijkheid zoeken, laat het niet zijn om anderen uit te sluiten maar juist met een wijd opengestelde deur zodat een ieder in en uit kan lopen naar believen, verrijkend, verrijkt, inspirerend en geïnspireerd, in de wetenschap dat er altijd, ergens,een plek is waar je begrepen wordt.